(Bron/foto’s: Zundert Breed)
De Man tussen de Ratten: 75 Jaar in de Bijenhal
De deur wordt opengedaan door Wim van Aert. Het is duidelijk dat je welkom bent. De vrouw des huizes komt vanuit de keuken ook even naar de voordeur. Gedrieรซn lopen we naar de gezellige woonkamer waar de haard lekker het hout aan het verbranden is. Aan tafel zit tevens ook een bijenkenner Willem van Sprundel al te wachten. Willem en Wim kennen elkaar al wat langer. Willem had Zundert Breed benaderd om eens over de belangrijke bijen te vertellen. Niet te vergeten over het mooie verhaal wat Wim van Aert te vertellen heeft.
Het was 1950 toen het leven van de toen 12-jarige Wim van Aert voorgoed veranderde. Na het overlijden van zijn vader moest het gemengde bedrijf in Zundert worden voortgezet. Tussen de koeien en het fruit stonden de bijen die onmisbaar waren voor de bestuiving. Omdat zijn vader door ziekte de volken niet meer kon verzorgen, nam โSjef oomโ de jonge Wim onder zijn hoede met de legendarische woorden: “Ik zal dat jou wel leren”.
De Gouden Jaren en het Vakmanschap
In die vroege jaren was de omgeving nog rijk aan natuurlijke dracht; met overvloedige heggen hoefde men nog niet te reizen voor een goede honingopbrengst. Wim herinnert zich hoe de zwermen in korven naar de heide werden gebracht, om in september terug te keren vol heidehoning. In 1959 werd deze passie officieel bezegeld met het lidmaatschap bij de NBV.
Wim bleek een natuurtalent. Vanaf 1974 werd hij tien jaar op rij de beste bij afdelingswedstrijden. Het hoogtepunt volgde in 1980: Wim werd eerste in de kringwedstrijd en mocht door naar het bondskampioenschap, waar hij eveneens als eerste eindigde en het eremetaal ontving. Ook bestuurlijk zette hij zich decennialang in voor de regio.
Innovatie op de “Universiteit” van de Bijenteelt
In 2008 stapte Wim over op het zachtaardige Buckfast-ras. Hij begon aan wat de “universiteit” van de bijenteelt wordt genoemd: de koninginnenteelt. Met een zelfgemaakte broedmachine en uiterste precisie kweekt hij sindsdien zijn eigen koninginnen. Zijn vakmanschap is nog steeds ongekend; in 2025 wist hij van vijf hoofdvolken maar liefst 150 kg honing te slingeren.
De Nieuwe Vijanden: Varroa en de Aziatische Hoornaar
Vandaag de dag onderhoudt Wim nog 9 volken samen met zijn vrouw Joke. Hoewel de passie onveranderd is, kijkt hij met grote zorgen naar de toekomst. In de jaren vijftig was er nog geen sprake van de Varroamijt, een parasiet die tegenwoordig een constante en uitputtende strijd voor de imker betekent om de volken gezond te houden.
Maar de grootste angst voor de nabije toekomst is de komst van de Aziatische Hoornaar. Wim omschrijft dit als een naderende ramp voor de bijen en andere insecten. Deze “vleeseters” hebben in West-Europa geen natuurlijke vijanden en jagen meedogenloos op onze honingbijen. Ze pakken de bijen rechtstreeks van de vliegplank en kunnen in korte tijd een hele bijenkast leegroven en vernietigen. Het is een bittere strijd waarbij de imker vaak machteloos staat, hopend op hulp van de overheid om deze invasieve soort te bestrijden door het wegvangen van nesten.
De Cirkel is Rond
Ondanks deze dreigingen blijft de liefde voor de natuur vooropstaan. Voor Wim zijn bijen als tuinder en fruitkweker onmisbaar voor de kwaliteit van de oogst. Met een kleinzoon die in zijn voetsporen is getreden, is de cirkel rond. De kennis van 1950 vloeit door naar een nieuwe generatie, gewapend met dezelfde liefde voor het vak, maar geconfronteerd met nieuwe, grote uitdagingen.
(Klik op de foto’s voor een vergroting)
